Historiek

Slovakia

1. Peter Sagan

Belgium

2. Sep vanmarcke

Russia

3. Viacheslav Kuznetsov

  • Switzerland
    4. Fabian Cancellara
  • France
    5. Arnaud Demare
  • Colombia
    6. Fernando Gaviria Rendon
  • Belgium
    7. Jurgen Roelandts
  • Italy
    8. Jacopo Guarnieri
  • Belgium
    9. Greg Van Avermaet
  • Denmark
    10. Michael Morkov
  • Italy
    11. Giacomo Nizzolo
  • Slovenia
    12. Luka Mezgec
  • Belgium
    13. Pieter Vanspeybrouck
  • Latvia
    14. Aleksejs Saramotins
  • Belgium
    15. Tiesj Benoot
Jaar 11 22 33
2016
Slovakia
Peter Sagan
Belgium
Sep Vanmarcke
Russia
Viacheslav Kuznetsov
2015
Italy
Luca Paolini
Netherlands
Niki Tepstra
United Kingdom
Gerain Thomas
2014
Germany
John Degenkolb
France
Arnaud Démare
Slovakia
Peter Sagan
2013
Slovakia
Peter Sagan
Slovenia
Borut Bozic
Belgium
Greg Van Avermaet
2012
Belgium
Tom Boonen
Slovakia
Peter Sagan
Denmark
Matti Breschel
2011
Belgium
Tom Boonen
Italy
Daniele Bennati
United States
Tyler Farrar
2010
Austria
Bernhard Eisel
Belgium
Sep Vanmarcke
Belgium
Philippe Gilbert
2009
Norway
Edvald Boasson Hagen
Belarus
Aleksandr Kuschynski
Australia
Matthew Goss
2008
Spain
Oscar Freire
Switzerland
Aurélien Clerc
Belgium
Wouter Weylandt
2007
Germany
Marcus burghardt
United Kingdom
Roger Hammond
Spain
Oscar Freire
2006
Norway
Thor Hushovd
Spain
Juan-Antonio Flecha
Italy
Daniele Bennati
2005
Belgium
Nico Mattan
Spain
Juan-Antonio Flecha
Italy
Daniele Bennati
2004
Belgium
Tom Boonen
Sweden
Magnus Backstedt
Estonia
Jaan Kirsipuus
2003
Germany
Andreas Klier
Australia
Henk Vogels
Belgium
Tom Boonen
2002
Italy
Mario Cipollini
United States
Fred Rodriguez
United States
George Hincapie
2001
United States
George Hincapie
Netherlands
Leon Van Bon
Germany
Steffen Wesemann
2000
Belgium
Geert Van Bondt
Belgium
Peter Van Petegem
Belgium
Johan Museeuw

U hoeft zich niet te schamen als u nog nooit van Robert Van Eenaeme heeft gehoord. Toch hoort hij samen met o.a. Rik Van Looy, Eddy Merckx en Mario Cipollini tot het select groepje renners dat driemaal Gent-Wevelgem won. Het triumviraat Van Looy, Merckx en Cipollini deed dit als beroepsrenner, Van Eenaeme deed het tweemaal als onafhankelijke en eenmaal als beroepsrenner. Vooral zijn zege als beroepsrenner was ophefmakend. Bijna een week na Gent-Wevelgem werd er in een krant een foto gepubliceerd met als ondertitel ‘De fotograaf als koersrechter’. Uit die foto bleek dat niet Maurice Van Herzele maar Robert van Eenaeme nipt de zevende Gent-Wevelgem had gewonnen. Tien dagen na datum werd de gestileerde Wondelgemnaar door de BWB als uiteindelijke winnaar uitgeroepen. Bob overleed te Marche -en- Famenne op acht maart 1959, op nauwelijks 43- jarige leeftijd, aan de gevolgen van een verkeersongeval.

Op 3 september 1953 betwistte Rik Van Looy in Kortenaken zijn eerste profwedstrijd, het werd meteen een eerste overwinning. Toch moest Rik nog bijna drie jaar wachten vooraleer er een echte klassieker op zijn palmares stond. Net zoals veel andere grote kampioenen behaalde hij die in Gent-Wevelgem (1956). In 1962 regeerde Rik met keizerlijke allures. Met winst in de Ronde van Vlaanderen, Gent-Wevelgem en Parijs-Roubaix deed Van Looy iets wat niemand hem ooit had voorgedaan (en nog altijd heeft niemand het hem nagedaan). Met een stevige voorjaarsconditie was de Keizer bijna twee decennia lang een van de smaakmakers van Gent-Wevelgem. Een opsomming, 1951: tiende bij de nieuwelingen, 1952 en 1953 opgave als liefhebber, verder als beroepsrenner in 1954: opgave na technisch defect, 1955: negenentwintigste, 1956 en 1957: eerste, 1958: tweede, 1959: twaalfde, 1960: niet deelgenomen, 1961: éénenzestigste, 1962: eerste, 1963: achtste, 1964: derde, 1965: vijftiende, 1966: tweeëntwintigste, 1967; vierendertigste, 1968: achtste, 1969: tiende, 1970: opgave. Een indrukwekkend parcours. Tot op de dag van vandaag is de Keizer uit Herentals de enige renner die erin slaagde om met de trui van wereldkampioen om de lenden Gent-Wevelgem te winnen.

 

Atletisch vermogen en intellect, het toeval had ze verenigd in één persoon: Eddy Merckx. Iedere wedstrijdorganisator wil de naam van de grootste renner aller tijden wel eens op de erelijst van zijn koers. Als je zoals in het geval van Gent-Wevelgem erin slaagt om daar driemaal in te lukken fleurt dit het palmares van de wedstrijd geweldig op. Als beroepsrenner zou de Kannibaal in twaalf deelnames maar liefst vijfmaal op het podium staan. De eerste keer was dat op nauwelijks 21-jarige leeftijd toen hij in een beklijvende sprint de maat nam van de Nederlander Jan Janssen. Drie jaar later reed hij op 3 km van de aankomst zijn laatste metgezellen uit het wiel en nog eens drie jaar later rekende hij na een sur-place af met melkboer Frans Verbeeck. Indrukwekkend dus, de resultaten liegen er niet om, 1964: vierde als liefhebber, verder als beroepsrenner, in 1966: negende, 1967: eerste, 1968: negende, 1969: niet deelgenomen, 1970: eerste, 1971: veertiende, 1972: derde, 1973: eerste, 1974: tweede, 1975: zesde, en tiende in 1976. Als beroepsrenner plaatste de Brusselaar zich negenmaal binnen de eerste tien. Niemand deed het hem ooit voor, tot op de dag van vandaag deed niemand het hem na.

Gent-Wevelgem, anno 1992, Mario Cipollini werd na declassering van Abdoujaparov tot winnaar uitgeroepen. Gent-Wevelgem, anno 1993, de droom van Super Mario, om in een regelmatige spurt opnieuw met de zegebloemen te zwaaien, ging in vervulling. Negen jaar later was de rapste sprinter van zijn generatie opnieuw aan het feest in de Vanackerestraat. Ditmaal niet in een massasprint maar in een duel met vier medevluchters. Op het verraderlijk plat tussen Kemmel en Wijtschate reed Cipo tegen een forse tegenwind in de langste spurt uit zijn carrière. Na een kilometerslange achtervolging slaagde hij in zijn eentje erin om aansluiting te krijgen met Fred Rodriguez, George Hincapie, Hendrik Van Dyck en Martin Hvastija. In de sprint had hij ruim de tijd om met beide armen in de lucht zijn zebrashirt te showen. Zes maanden later beleefde de excentrieke Toscaan de opperste gloriedag uit zijn carrière. Voorbeeldig gegangmaakt door de squadra-azzuri reed hij tijdens het wereldkampioenschap in Zolder precies 150 meter aan de leiding. Juist genoeg om wereldkampioen te worden. Winnaars van Gent-Wevelgem en wereldkampioenen, ze passen bij elkaar als twee trommelstokken.

Hoeven we hem nog voor te stellen,Tom Boonen is ongetwijfeld de populairste Belgische renner van zijn generatie. Alhoewel de Kempenaar in 2011 graag voor de vijfde keer de E3 had gewonnen werd hij omwille van het algemeen ploegbelang door zijn ploegleider Patrick Lefevere met zachte hand gedwongen om te starten in Gent-Wevelgem, een koers waar hij naar eigen zeggen niet van houdt. Toch kon hij er zich mentaal volledig voor opladen. Het zou hem geen windeieren leggen. In een spannende 73 ste editie van Gent-Wevelgem kreeg Boonen zijn maats mooi op een rijtje. Steegmans zette hem op zo’n driehonderd meter van de aankomst voorbeeldig af voor de sprint waarin hij topsprinters als Daniele Bennati, Tyler Ferrar en André Greipel het nakijken gaf. Een koers winnen waar je niet van houdt, het is alleen voor de grootste kampioenen weggelegd. Zeven jaar eerder stond Boonen al eens op het hoogste schavotje gestaan in de Vanackerstraat, toen waren zijn tegenspelers Magnus Backstedt en Jaan Kirsipuu.

Smarthpone image

Op de hoogte blijven?