Historiek

Slovakia

1. Peter Sagan

Belgium

2. Elia Viviani

Slovakia

3. Arnaud Demare

  • France
    4. Christophe Laporte
  • Belgium
    5. Jens Debusshere
  • Belgium
    6. Oliver Naesen
  • Belgium
    7. Matteo Trentin
  • Czech Republic
    8. Zdenek Stybar
  • Benin
    9. Jasper Stuyven
  • Belgium
    10. Wout van Aert
  • Italy
    11. Sasha Modolo
  • Netherlands
    12. Jan-Willem Van Schip
  • Australia
    13. Michael Matthew
  • Belgium
    14. Greg Van Avermaet
  • France
    15. Julien Vermote
Jaar 11 22 33
2018
SK
Peter Sagan
IT
Elia Viviani
FR
Arnaud Demare
2017
BE
Greg Van Avermaet
BE
Jens Keukeleire
SK
Peter Sagan
2016
SK
Peter Sagan
BE
Sep Vanmarcke
RU
Viacheslav Kuznetsov
2015
IT
Luca Paolini
NL
Niki Tepstra
GB
Geraint Thomas
2014
DE
John Degenkolb
FR
Arnaud Démare
SK
Peter Sagan
2013
SK
Peter Sagan
SI
Borut Bozic
BE
Greg Van Avermaet
2012
BE
Tom Boonen
SK
Peter Sagan
DK
Matti Breschel
2011
BE
Tom Boonen
IT
Daniele Bennati
US
Tyler Farrar
2010
AT
Bernhard Eisel
BE
Sep Vanmarcke
BE
Philippe Gilbert
2009
NO
Edvald Boasson Hagen
BY
Aleksandr Kuschynski
AU
Matthew Goss
2008
ES
Oscar Freire
CH
Aurélien Clerc
BE
Wouter Weylandt
2007
DE
Marcus burghardt
GB
Roger Hammond
ES
Oscar Freire
2006
NO
Thor Hushovd
DE
David Kopp
IT
Alessandro Petacchi
2005
BE
Nico Mattan
ES
Juan-Antonio Flecha
IT
Daniele Bennati
2004
BE
Tom Boonen
SE
Magnus Backstedt
EE
Jaan Kirsipuu
2003
DE
Andreas Klier
AU
Henk Vogels
BE
Tom Boonen
2002
IT
Mario Cipollini
US
Fred Rodriguez
US
George Hincapie
2001
US
George Hincapie
NL
Leon Van Bon
DE
Steffen Wesemann
2000
BE
Geert Van Bondt
BE
Peter Van Petegem
BE
Johan Museeuw
1999
BE
Tom Steels
PL
Zbigniew Spruch
NL
Tristan Hoffman
1998
BE
Frank Vandenbroucke
DK
Lars Michaelsen
BE
Nico Mattan
1997
FR
Philippe Gaumont
MD
Andrei Tchmil
BE
Johan Capiot
1996
BE
Tom Steels
IT
Giovanni Lombardi
IT
Fabio Baldato
1995
DK
Lars Michaelsen
IT
Maurizio Fondriest
BE
Luc Roosen
1994
BE
Wilfried Peeters
IT
Franco Ballerini
BE
Johan Museeuw
1993
IT
Mario Cipollini
BE
Eric Vanderaerden
UZ
Djamolidine Abdoujaparov
1992
IT
Mario Cipollini
BE
Johan Capiot
IT
Adriano Baffi
1991
UZ
Djamolidine Abdoujaparov
IT
Mario Cipollini
DE
Olaf Ludwig
1990
BE
Herman Frison
BE
Johan Museeuw
IT
Franco Ballerini
1989
NL
Gerrit Solleveld
GB
Sean Yates
DK
Rolf Sørensen
1988
IE
Sean Kelly
IT
Gianno Bugno
US
Ron Kiefel
1987
NL
Teun Van Vliet
BE
Etienne De Wilde
BE
Herman Frison
1986
IT
Guido Bontempi
NL
Twan Poels
BE
Jean-Marie Wampers
1985
BE
Eric Vanderaerden
AU
Phil Anderson
BE
Rudy Dhaenens
1984
IT
Guido Bontempi
BE
Eric Vanderaerden
IT
Pierino Gavazzi
1983
NL
Leo van Vliet
NL
Jan Raas
BE
Frank Hoste
1982
BE
Frank Hoste
BE
Eddy Vanhaerens
BE
Alfons De Wolf
1981
NL
Jan Raas
BE
Roger De Vlaeminck
BE
Alfons De Wolf
1980
NL
Henk Lubberding
BE
Alfons De Wolf
NL
Piet van Katwijk
1979
IT
Francesco Moser
BE
Roger De Vlaeminck
NL
Jan Raas
1978
BE
Ferdi Van den Haute
BE
Walter Planckaert
IT
Francesco Moser
1977
FR
Bernard Hinault
IT
Vittorio Algeri
NL
Piet van Katwijk
1976
BE
Freddy Maertens
BE
Rik Van Linden
BE
Frans Verbeeck
1975
BE
Freddy Maertens
BE
Frans Verbeeck
BE
Rik van Linden
1974
GB
Barry Hoban
BE
Eddy Merckx
BE
Roger De Vlaeminck
1973
BE
Eddy Merckx
BE
Frans Verbeeck
BE
Walter Planckaert
1972
BE
Roger Swerts
IT
Felice Gimondi
BE
Eddy Merckx
1971
BE
Georges Pintens
BE
Roger De Vlaeminck
NL
Gerben Karstens
1970
BE
Eddy Merckx
BE
Wily Vekemans
BE
Walter Godefroot
1969
BE
Willy Vekemans
BE
Roger De Vlaeminck
BE
Eric De Vlaeminck
1968
BE
Walter Godefroot
BE
Willy Vanneste
IT
Felice Gimondi
1967
BE
Eddy Merckx
NL
Jan Janssen
BE
Edward Sels
1966
BE
Herman Vanspringel
BE
Noël Vanclooster
DK
Palle Lykke Jensen
1965
BE
Noël De Pauw
BE
Bernard Vandekerckhove
BE
Gustaaf Desmet
1964
FR
Jacques Anquetil
BE
Yvo Molenaers
BE
Rik Van Looy
1963
BE
Benoni Beheyt
GB
Tom Simpson
BE
Michel Van Aerde
1962
BE
Rik Van Looy
BE
Frans Schoubben
BE
Armand Desmet
1961
BE
Frans Aerenhouts
BE
Raymond Impanis
BE
Yvo Molenaers
1960
BE
Frans Aerenhouts
BE
Frans De Mulder
BE
Jozef Planckaert
1959
BE
Léon Van Daele
BE
Joseph Hoevenaars
FR
Jacques Anquetil
1958
BE
Noël Foré
BE
Rik Van Looy
BE
Fred De Bruyne
1957
BE
Rik Van Looy
BE
André Noyelle
BE
Lucien Mathys
1956
BE
Rik Van Looy
BE
Richard Van Genechten
BE
Désiré Keteleer
1955
BE
Briek Schotte
BE
Désiré Keteleer
BE
Raymond Impanis
1954
CH
Rolf Graf
CH
Ferdinand Kübler
BE
Ernest Sterckx
1953
BE
Raymond Impanis
NL
Wim Van Est
BE
Germain Derycke
1952
BE
Raymond Impanis
BE
Maurice Blomme
BE
Aloïs De Hertog
1951
BE
André Rosseel
BE
Raphaël Jonckheere
BE
Lionel Van Brabant
1950
BE
Briek Schotte
BE
Albert Decin
BE
André Declerq
1949
BE
Marcel Kint
BE
André Declerq
BE
Albert Decin
1948
BE
Valère Ollivier
BE
Albert Ramon
BE
Hilaire Couvreur
1947
BE
Maurice De simpelaere
BE
René Beyens
BE
Lucien Vlaemynck
1946
BE
Ernest Sterckx
BE
Maurice Desimpelaere
BE
Michel Remue
1945
BE
Robert Van Eenaeme
BE
Maurice Van Herzele
BE
André Declerck
1939
BE
André Declerck
BE
Frans Van Hellemont
BE
Albert Van Laecke
1938
BE
Hubert Godart
BE
Edmond Delathouwer
BE
Gustaaf Van Cauwenberghe
1937
BE
Robert Van Eenaeme
BE
Albert Ritserveldt
BE
André Hallaert
1936
BE
Robert Van Eenaeme
BE
Jozef Somers
BE
Gaston Denijs
1935
BE
Albert Depreitere
BE
Jérôme Dufromont
BE
Karel Catrysse
1934
BE
Gustaaf Van Belle
BE
Maurice Vandenberghe
BE
Jerome Dufromont

U hoeft zich niet te schamen als u nog nooit van Robert Van Eenaeme heeft gehoord. Toch hoort hij samen met  Rik Van Looy, Eddy Merckx, Mario Cipollini, Tom Boonen en Peter Sagan tot het select groepje renners dat driemaal Gent-Wevelgem won. Rik, Eddy, Mario, Tom en Peter deden dit als beroepsrenner, Van Eenaeme deed het tweemaal als onafhankelijke en eenmaal als beroepsrenner. Vooral zijn zege als beroepsrenner was ophefmakend. Bijna een week na Gent-Wevelgem werd er in een krant een foto gepubliceerd met als ondertitel ‘De fotograaf als koersrechter’. Uit die foto bleek dat niet Maurice Van Herzele maar Robert van Eenaeme nipt de zevende Gent-Wevelgem had gewonnen. Tien dagen na datum werd de gestileerde Wondelgemnaar door de BWB als uiteindelijke winnaar uitgeroepen. Bob overleed te Marche -en- Famenne op acht maart 1959, op nauwelijks 43- jarige leeftijd, aan de gevolgen van een verkeersongeval.

Op 3 september 1953 betwistte Rik Van Looy in Kortenaken zijn eerste profwedstrijd, het werd meteen een eerste overwinning. Toch moest Rik nog bijna drie jaar wachten vooraleer er een echte klassieker op zijn palmares stond. Net zoals veel andere grote kampioenen behaalde hij die in Gent-Wevelgem (1956). In 1962 regeerde Rik met keizerlijke allures. Met winst in de Ronde van Vlaanderen, Gent-Wevelgem en Parijs-Roubaix deed Van Looy iets wat niemand hem ooit had voorgedaan (en nog altijd heeft niemand het hem nagedaan). Met een stevige voorjaarsconditie was de Keizer bijna twee decennia lang een van de smaakmakers van Gent-Wevelgem. Een opsomming, 1951: tiende bij de nieuwelingen, 1952 en 1953 opgave als liefhebber, verder als beroepsrenner in 1954: opgave na technisch defect, 1955: negenentwintigste, 1956 en 1957: eerste, 1958: tweede, 1959: twaalfde, 1960: niet deelgenomen, 1961: éénenzestigste, 1962: eerste, 1963: achtste, 1964: derde, 1965: vijftiende, 1966: tweeëntwintigste, 1967; vierendertigste, 1968: achtste, 1969: tiende, 1970: opgave. Een indrukwekkend parcours. 

 

Atletisch vermogen en intellect, het toeval had ze verenigd in één persoon: Eddy Merckx. Iedere wedstrijdorganisator wil de naam van de grootste renner aller tijden wel eens op de erelijst van zijn koers. Als je zoals in het geval van Gent-Wevelgem erin slaagt om daar driemaal in te lukken fleurt dit het palmares van de wedstrijd geweldig op. Als beroepsrenner zou de Kannibaal in twaalf deelnames maar liefst vijfmaal op het podium staan. De eerste keer was dat op nauwelijks 21-jarige leeftijd toen hij in een beklijvende sprint de maat nam van de Nederlander Jan Janssen. Drie jaar later reed hij op 3 km van de aankomst zijn laatste metgezellen uit het wiel en nog eens drie jaar later rekende hij na een sur-place af met melkboer Frans Verbeeck. Indrukwekkend dus, de resultaten liegen er niet om, 1964: vierde als liefhebber, verder als beroepsrenner, in 1966: negende, 1967: eerste, 1968: negende, 1969: niet deelgenomen, 1970: eerste, 1971: veertiende, 1972: derde, 1973: eerste, 1974: tweede, 1975: zesde, en tiende in 1976. Als beroepsrenner plaatste de Brusselaar zich negenmaal binnen de eerste tien. Niemand deed het hem ooit voor, tot op de dag van vandaag deed niemand het hem na.

Gent-Wevelgem, anno 1992, Mario Cipollini werd na declassering van Abdoujaparov tot winnaar uitgeroepen. Gent-Wevelgem, anno 1993, de droom van Super Mario, om in een regelmatige spurt opnieuw met de zegebloemen te zwaaien, ging in vervulling. Negen jaar later was de rapste sprinter van zijn generatie opnieuw aan het feest in de Vanackerestraat. Ditmaal niet in een massasprint maar in een duel met vier medevluchters. Op het verraderlijk plat tussen Kemmel en Wijtschate reed Cipo tegen een forse tegenwind in de langste spurt uit zijn carrière. Na een kilometerslange achtervolging slaagde hij in zijn eentje erin om aansluiting te krijgen met Fred Rodriguez, George Hincapie, Hendrik Van Dyck en Martin Hvastija. In de sprint had hij ruim de tijd om met beide armen in de lucht zijn zebrashirt te showen. Zes maanden later beleefde de excentrieke Toscaan de opperste gloriedag uit zijn carrière. Voorbeeldig gegangmaakt door de squadra-azzuri reed hij tijdens het wereldkampioenschap in Zolder precies 150 meter aan de leiding. Juist genoeg om wereldkampioen te worden. Winnaars van Gent-Wevelgem en wereldkampioenen, ze passen bij elkaar als twee trommelstokken.

Hoeven we hem nog voor te stellen,Tom Boonen is ongetwijfeld de populairste Belgische renner van zijn generatie. Alhoewel de Kempenaar in 2011 graag voor de vijfde keer de E3 had gewonnen werd hij omwille van het algemeen ploegbelang door zijn ploegleider Patrick Lefevere met zachte hand gedwongen om te starten in Gent-Wevelgem, een koers waar hij naar eigen zeggen niet van houdt. Toch kon hij er zich mentaal volledig voor opladen. Het zou hem geen windeieren leggen. In een spannende 73 ste editie van Gent-Wevelgem kreeg Boonen zijn maats mooi op een rijtje. Steegmans zette hem op zo’n driehonderd meter van de aankomst voorbeeldig af voor de sprint waarin hij topsprinters als Daniele Bennati, Tyler Ferrar en André Greipel het nakijken gaf. Een koers winnen waar je niet van houdt, het is alleen voor de grootste kampioenen weggelegd. Zeven jaar eerder stond Boonen al eens op het hoogste schavotje gestaan in de Vanackerstraat, toen waren zijn tegenspelers Magnus Backstedt en Jaan Kirsipuu.

Peter Sagan bemande reeds alle treden op het podium van Gent-Wevelgem.
In 2012 werd hij op jeugdige leeftijd tweede na Tom Boonen, die toen zijn derde Gent-Wevelgem won. Een jaar later zorgde Sagan voor spektakel door in een ijzige en ingekorte Gent-Wevelgem solo de streep te passeren met een wheelie. Het was het eerste hoogtepunt in zijn carrière en nog altijd zijn handelsmerk. In 2014 waren de Duitser John Degenkolb en de Fransman Arnaud Démare hem in de Vanackerestraat te snel af en werd hij derde.
Het absolute hoogtepunt in de jonge carrière van de Slovaak kwam er in 2015 toen hij in het Amerikaanse Richmond zijn ultieme vluchtpoging voltooide met alles wat in hem zat en bekroond werd met de wereldtitel. Deze billenknijpende wheelierijder moest daarna dag op dag zes maanden wachten op een nieuwe overwinning. Toevallig gebeurde dit opnieuw in Wevelgem. Vierenvijftig jaar na Rik Van Looy stond er in de Vanackerestraat eindelijk opnieuw een regerende wereldkampioen op het hoogste schavotje. In 2017 stond Sagan in Wevelgem voor de vijfde keer op het podium en opnieuw met de regenboogtrui om de lenden, maar toen waren Greg Van Avermaet en Jens Keukeleire hem voorafgegaan. Zes maanden later kroonde de Slovaak zich voor de derde keer op rij wereldkampioen na een spannende spurt met thuisrijder Alexander Kristoff. Twee keer in de regenboogtrui Gent-Wevelgem winnen en voor de zesde keer op het podium van Gent-Wevelgem staan, uitgerekend in de tachtigste editie van Gent-Wevelgem slaagde Sagan erin om dit onmogelijke verhaal tot een goed einde te brengen.