Gedicht Gent-Wevelgem door Tom Lanoye

Mocht ik herbeginnen, ik zou het net zo doen:
niet om de poen, maar om die niewe pakken.
Die zo glimmend spannen om je billen,
en om die van elke ploegmaat in het peloton.

Ik zou mijn hele leven willen trainen, 
net iets slechter dan de ander,
dan zit ik altijd achteraan,
genietend van de erotiek.
Iets anders wil ik niet.

Of toch: in Gent vertrekken
met fanfares en champagne, vendelzwaaiers
en confetti, als voor een allerlaatste rit,
een feestelijke rouweditie. 

Dan, nog maar pas vertrokken, sprint die klotegroep al weg,
ik zit kapot en godverlaten op de rechte baan
als op het slappe koord.
Geen supporter wordt gehoord, geen achterkant van de renners nog gezien.

Eeen paar keer vallen bovendien. 
Misschien is herbeginnen ook dan mogelijk, maar ik zou precies hetzelfde doen:
riempjes dicht en trappen maar,

wie houdt hem tegen, wie onderwijst 
hem schade en fatsoen, wie haalt hem weg
van een schitterende zege, de zegen van een 
stevig rennerszadel? O Grote Wielergod.

O Sister Brainstorm, heb genade met uw gade
Neem van zijn hand bezit en leid zijn fiets:
hij is op weg naar Wevelgem,
hij is op weg naar niets.